1.Narodziny

Dwa tysiące lat przed narodzeniem Sigmara w Świecie Warhammera istniało (i istnieje, ale ten fakt nie jest mi potrzebny) wielkie państwo znane jako Nehektara. W państwie tym wiara ludzi koncentrowała się na śmierci i życiu pozagrobowym - powstawało wiele wielkich grobowców ku czci władców, balsamowano zwłoki - robiono wszystko by, w mniemaniu mieszkańców Nehektary, przejść do wieczności w jak najlepszym stanie, zarówno duchowo, jak i fizycznie. Powstało zatem wiele tak zwanych Nekropolii, w których to zmarli mieli swój dom.

Władczyni Lamni, Królowa Neferata, dostała w swoje ręce kopię jednej z dziewięciu ksiąg Nagasha(Nagash - pierwszy i najpotężniejszy nekromanta). Zafascynowana mocą, jaką księga obiecywała, zaczęła praktykować przeklętą sztukę nekromancji. Różniła się ona jednak od większości nekromantów, takich jak Nagash, u których większość tkanek odchodziła od ciała wraz z biegiem czasu, Ona posiadła dzięki zakazanym sztuką wieczną młodość. Następnie zawarła pakt z samym Nagashem, otrzymała od niego magiczny eliksir wydestylowany z jego własnej krwi. Po wypiciu tegoż eliksiru jej ciało zaczęło się domagać się ludzkiej krwi, a jej serce przestało bić na wieki. Zebrała grupę jedenastu czempionów, którym podała porcję eliksiru. W Lamni narodziły się Najwyższe Wampiry - od nich powstały wszystkie inne, które żyją w Świecie Warhammera.

Każdy z dwunastu Najwyższych Wampirów tworzył kolejne, jednak istniał problem - każde kolejne pokolenie od Najwyższych było coraz słabsze. Wampiry terroryzowały ludność Lamni i obrażały starożytnych bogów Nehektary. Władca całej Nehektary - Alcadizzar Wielki bał się gniewu bogów, więc wypowiedział Lamni wojnę, by zakończyć ich krwawe rządy i ubłagać bogów, by się nie mścili. Wampiry broniły swojego kraju, lecz dzień za dniem zostały spychane dalej, w głąb swojego królestwa. Królewskie armie w końcu rozpoczęły oblężenie samego miasta - Lamni. Pomniejsze wampiry zostały w całości wymordowane, podczas obrony twierdzy. Podczas ucieczki wieczne życie straciło pięciu z Najwyższych Wampirów.

Gdy zbiegowie chcieli się przedostać na północ, spotkali po drodze Nagasha, który był bardzo zadowolony z tej rasy, jako efektu jego nekromanckiej sztuki. Uczynił ich swoimi dowódcami i wraz z Arkanem Czarnym jako przewodnikiem całej kampanii wojennej mieli oni przewodzić armią nieumarłych wystawioną przeciwko Nehektarze. Potęga Nagasha wraz z potęgą Najwyższych wampirów była ogromna. Armie nieumarłych trzymane w ryzach przez Nagasha, Arkhana i Najwyższych były praktycznie niezliczone. Z drugiej strony władcą potężnego państwa Nehertary był jeden z najgenialniejszych dowódców wszechczasów. Przez genialną kampanię wojskową Alcadizzar zmiażdżył olbrzymią armię i ścigał uciekające z jego państwa Wampiry. Najwyżsi przełamali zaklęcia Nagasha, dające im kontrolę nad nimi Nagashowi i rozdzieli się, ponieważ mieli dosyć bycia sługusami nekromanty. Nagash ukarał wampiry za porażkę zarówno, jak i za ucieczkę spod jego władzy przeklinając wampiry, by te płonęły w promieniach słońca.

Z pozostałej siódemki jeden udał się do Kitaju. Inny wywędrował aż na Pustkowia Chaosu. Ushoran Strzygoń założył własne królestwo na tak zwanych Złych Ziemiach, lekceważąc namowy pozostałej czwórki, odnosząc się do nich z pogardą. Pozostałe cztery wampiry zostały w Starym Świecie.


2. Historia

Ich dalsze losy zginęły w mrokach niepamięci. Jest jeszcze tylko kilka wydarzeń, w których wampiry zaznaczyły swoją obecność na tym świecie. Prawdopodobnie nocny tryb życia osłabił ich zapędy w panowaniu nad światem.

• Podczas gdy Nagash toczy wojnę z Imperium, za życia Sigmara wampiry nie pomagają mu wojnie. Sigmar roztrzaskuje czaszkę Nagasha swoim młotem - Ghal Marazem. Nagash przeklina wampiry - odtąd znacznie bardziej niż wiernych innych bogów, którzy mają w sobie prawdziwą wiarę boją się one wiernych wierzących w Sigmara..
• W roku osiemset siedemdziesiątym szóstym wojownicy z Norski, podczas podróży do Lustrii zdobywają statek kupiecki z Imperium i nieświadomie biorą na pokład ciało wampira Luthora Harkona. Gdy statek dociera do Lustrii, cała załoga jest już albo zniewolona albo przemieniona w ożywieńców. Luthor rozpoczyna budowę swojego imperium w południowej Lustrii. Miejsce to zyskuje złą sławę i zostaje nazwane Wybrzeżem Wampirów.
• W roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym Vlad von Carstein zostaje pierwszym Hrabią wampirem Sylvanii i poślubia hrabinę Isabellę von Drak. Przez następne dwa wieki pozostałe rodziny arystokracji zostają zarażone przekleństwem wampiryzmu.


Wojny z wampirami

W roku 2010 Vlad von Carstein, władca Sylwanii pokazał swoje prawdziwe oblicze. Wykrzyczał inwokację z Dziewięciu ksiąg Nagasha i ożywił wszystkie zwłoki w całej Sylwanii. Vlad zawsze walczył na czele swoich wojsk i śmiał się śmierci w twarz. Zabito go na polu bitwy cztery razy. Armie imperium drżały widząc nielękającego się śmierci wroga, bo któż by się nie bał? Zetniesz mu głowę, a on wraca na następny dzień. Vlad w końcu obległ Altdorf. Wielki Teogonista przez trzy dni pościł i się modlił, przez co Sigmar zesłał mu wizję. Najlepszy złodziej w mieście zakradł się do obozu księcia wampirów i ukradł jego złoty pierścień. Vlad był wściekły i od razu kazał przypuścić szturm na mury miasta. Tak spotkał się z Wilhelmem. Wielki Teogonista wiedząc, że nie ma szans, będąc śmiertelnie rannym złapał Vlada i zrzucił go razem z sobą z murów Stolicy Imperium na pale poniżej. Zginęli obaj. Wojna ta toczyła się przez 50 lat.

W roku 2132 zaatakował inny potężny władca wampirów- Manfred von Carstein. Niektórzy twierdzą, że to on umożliwił kradzież pierścienia Vlada, by móc przejąć władzę. Jego atak rozgromił kilka na prędce zebranych armii Imperium i dotarł pod Altdorf. Tutaj jednak spotkało Manfreda wielkie zaskoczenie. Wielki Teogonista Sigmara użył zakazanej księgi Libris Mortis i podczas szturmu ożywieńców wykrzyczał inkantację uwolnienia. Nieumarli zamienili się w zwyczajne zwłoki. Zgromadzono wielką armię, która ścigała resztki armii Manfreda aż do Sylvanii. Władca Stirlandu pokonał Manfreda i wszyscy myśleli, że zginął podczas bitwy na Bagnie Fenn.


3. Na dzień dzisiejszy i rodzaje wampirów

W dzisiejszym Świecie Warhammera wampiry nie wzbudzają już takich sensacji. Uczeni od dawna wiedzą o ich istnieniu - znają nawet dokładnie ich rodzaje i historię powstania. Wiadomo więc, że nie są nie do pokonania, jak i że nie można ich lekceważyć. Problem Sylwanii na długo jeszcze zapewne pozostanie nierozwiązany, gdyż Imperium nie ma sił by wydrzeć te ziemie wampirom - nawet jakby to się udało, to byłaby to gra nie warta świeczki. Zbyt dużo ofiar za tak małą nagrodę. Teoretycznie Imperator jako pan powinien bronić swoich poddanych, ale ma zbyt dużo rzeczy na głowie i na chwile obecną nie ma ani czasu, ani środków. Wampiry występują także w południowej Lustrii - tak zwanym "Wybrzeżu Wampirów".

Linie Krwi:

Von Carstainowie:



Dla Imperium najbardziej typowy rodzaj wampira - to z nimi prowadzono wiele razy wojny. Ród Carstainów przemienia tylko bardzo pięknych i utalentowanych młodych ludzi, pozostałych pozostawiając sobie jako trzodę. Ta linia krwi to w całości arystokraci, którzy panują nieformalnie, ale w całości nad Sylwanią - południowo-zachodnią częścią Stirlandu. Są dumni, wręcz aroganccy. Z drugiej jednak strony są raczej konserwatywni. Ćwiczą się zarówno w sztukach magicznych jak i w mieczu.

Nekrarchowie:



Te wampiry to zazwyczaj samotni badacze, którzy kryją się gdzieś z dala od ludzkości i obmyślają nowe zaklęcia, które w ich zamierzeniu mają zniszczyć całą ludzkość, a ich ciała pozamieniać w nieumarłych wojowników. Nekrarchowie nie emanują pięknem - ich ciała uległy rozpadowi. Wkrótce po przemianie zaczynają przypominać kościotrupy i śmierdzieć grobem, zgnilizną. Jakby w rewanżu za tę fizyczną brzydotę wampiry te są niezwykle inteligentne. Najlepiej ze wszystkich wampirów znają się na sztukach magicznych - tracą za to odrobinę z wampirzych zdolności w walce.

Strzygonie:



Przez arogancję Ushorana, ten ród wampirów jest odrzucony przez wszystkie pozostałe. Niegdyś była to dumna rasa - zmieniło się to po upadku ich miasta na Złych Ziemiach. Orkowie zabierając im dom, ograbili ich z wszystkiego, ponieważ wśród pozostałych wampirów czekało ich upodlenie. Zmuszono ich do chowania się po katakumbach i cmentarzach. Picie przez wieki krwi umarłych doprowadziło do skarlenia tej rasy. Ich ciała są bardzo zdeformowane, nie przypominają już ludzi. Inne wampiry uważają je za oślinione potwory i negatywne uczucie jest odwzajemniane - strzygonie pragną zniszczyć wszystkie istoty, a szczególnie wampiry innej krwi. Są potężnymi wojownikami, jednak tracą na umiejętnościach magicznych i pozycji w świecie – są wyrzutkami.

Wampiry Lamnijskie (Lamie)



Wampiry krwi Lamnijskiej, to prawie w całości kobiety. Odznaczają się one tak oszałamiającą urodą, że niejeden rycerz idący zabić Lamię już następnego ranka szedł w jej orszaku chwaląc jej urodę. Największe manipulatorki wśród wampirów. Armie lamii pełne są nieumarłych zarówno jak i uległych ich urodzie ludzi. Są one spadkobiercami pierwszej wampirzycy - królowej Neferaty. Potrafią one swobodnie poruszać się po Imperium zarówno jak i wywierać olbrzymi wpływ na całe państwo - do Stowarzyszenia Sióstr Lamnijskich należą zazwyczaj dziedziczki szlacheckich rodów, baronówny, hrabianki, krótko mówiąc, wpływowe osoby.

Wampiry Smoczej Krwi



Istnieją podejrzenia, że te wampiry pochodzą od Rycerzy Graala z Bretonii. Nikt jednak nigdy tego nie udowodnił. Drugą teorią (bardziej prawdopodobną) jest, że istniał kiedyś Zakon Smoczej Krwi. Święci Rycerze zostali jednak przemienieni przez wampira z rodu Harkon jednej feralnej nocy. Łowcy czarownic wraz z czterema innymi bractwami spalili świątynię i koszary zakonu w Krwawej Fortecy. Prawdą jest, że te Krwawe Smoki są najlepszymi wojownikami wśród wampirów i uważają, że mają swój honor i kodeks honorowy. Ich życie jest doskonaleniem umiejętności w walce. Wędrują po świecie starając się dojść do stanu jedności ze swoim mieczem.