Spis Stron RPG Regulamin Wieści POMOC Kalendarz
Wróć   lastinn > RPG - play by forum > Sesje RPG - Inne > Archiwum sesji z działu Inne
Zarejestruj się Użytkownicy

Archiwum sesji z działu Inne Wszystkie zakończone bądź zamknięte sesje w systemach innych (wraz z komentarzami)


 
 
Narzędzia wątku Wygląd
Stary 03-01-2008, 16:01   #1
 
3killas's Avatar
 
Reputacja: 16 3killas nie jest za bardzo znany3killas nie jest za bardzo znany3killas nie jest za bardzo znany3killas nie jest za bardzo znany
Nadzieja

Nadzieja


[MEDIA]http://youtube.com/watch?v=q3aiHD0mO4Y[/MEDIA]

Początek.


12 styczeń, rok 49 p.n.e. Mała wioska, położona gdzieś na północ od Masilli.


Wnętrze niedużej, drewnianej chatki o spadzistym, krytym strzechą dachu wypełnił zapach czosnku. Blada, młodo wyglądająca dziewczyna sprawnymi ruchami ubijała obrane wcześniej ze skórki białe ząbki mosiężnym, prostym moździerzem. Spojrzała szybko w stronę glinianego piecyka, tak na wszelki wypadek, czy ogień aby na pewno dobrze się rozpalił. Zaczerpnęła głęboko powietrza i rękawem zwykłej, lekko przybrudzonej wełnianej szaty otarła parę kropelek potu z wysokiego czoła. Czas na przygotowanie mąki. Nikt przecież nigdy nie twierdził, że przygotowanie dobrego czosnkowego chleba jest byle igraszką.

***

Tętent kopyt. Przynajmniej dwudziestu jeźdźców, zaledwie kilka minut kłusem od wioski.

***

Hektor i Achilles ponownie doskoczyli do siebie i zwarli się w śmiertelnym tańcu. Starcie, wymiana ciosów, zabójcze ostrze przecięło powietrze tuż nad rudą czupryną ze świstem. Chwila wytchnienia i znowu błyskawicznie wyprowadzony atak jednego z walczących, jednak tym razem zaskoczony przeciwnik nie zdążył się uchylić przed zdradzieckim ciosem, a tym bardziej go sparować. Achilles, potężnie ugodzony w czoło, wypuścił dębowy patyk z rączki, namacał brudnymi palcami szybko rosnącego guza i wybuchnął płaczem. Dobrze im tak. Nigdy nie pozwalają mi się z sobą bawić. Jowisz ich za to pokarał. Zasmarkana, jasnowłosa dziewczynka obserwowała cały pojedynek, równocześnie malując na śniegu małą stópką odzianą w skórzane buty z rozsznurowanymi rzemykami na grubej podeszwie. Mała nie mogła mieć więcej niż sześć lat. Ukryła twarz pod kapturem obszytym wewnątrz lisią skórą, jej delikatne policzki i mały zadziorny nosek coraz bardziej czerwieniły się z każdą kolejną chwilą spędzoną na chłodnym dworze.

***

Końskie kopyta pozostawiały wyraźne ślady na cienkiej warstwie śniegu pokrywającej drogę. Niebo było jasne i przybrało kolor morza tuż po sztormie. Gdzieniegdzie jakaś zabłąkana chmura leniwie snuła się gdzieś na południe. Spod błotnistego, brudnego śniegu co parę kroków wystawały kępki wysokiej, pożółkłej trawy, drzew natomiast było mało, jak na lekarstwo. Większość zresztą ogołoconych i samotnych, choć czasem znalazł się na którejś z gałęzi zagubiony i zapomniany zgniły liść lub dwa. Dowódca galijskich jeźdźców, postawny mężczyzna w kwiecie wieku, jechał z przodu, bok w bok z jedynym człowiekiem w grupie, który galem z pewnością nie był. Nie można było się co do tego pomylić, nawet pomimo parodniowego zarostu i warstwy kurzu na ciepłym podróżnym płaszczu z kapturem. Rzymianin, bo nim w istocie był drugi konny, nie przywykł do podróży, widać to było po niezgrabnych ruchach i stylu jazdy charakteryzującym nowicjuszy. A przede wszystkim po dłoniach, delikatnych i bardzo kobiecych, nie przywykłych do pracy i trudów drogi. Obaj rozmawiali tak cicho, aby nawet Bogowie nie mogli dosłyszeć o czym prawią. Reszta jechała kilka metrów za nimi. Wszyscy posępni, odziani w grube skóry, kolczugi i rzymskie hełmy, uzbrojeni w długie włócznie, krótkie miecze, z przewieszoną na plecach scutum, czyli owalną drewnianą tarczą. Ich cel, widoczny już od dobrych paru minut, a zdradzony przez szary dym ulatający z kominów, był coraz bliżej.

Być może właśnie tak wyglądała droga prowadząca do małej wioski położonej nad bystrym potokiem, gdzieś na północ od portowego miasta, Massili.

Dowódca galijskich najemników.

***

Rudy kundel z podziwu godnym zaangażowaniem i pracowitością wygrzebywał po kolei białe kości przysypane stwardniałą na mrozie ziemią. Nieopodal niego płynął wartko zimny, kamienisty potok okalający od zachodniej strony wzgórze, na którym stała mała, licząca nie więcej niż piętnaście chat i jeden stary młyn, wioska. Słyszał głosy wołających go dzieci, ale pokusa była nie do odparcia. W końcu, upewniwszy się nosem wodzącym po ziemi, że odkopał wszystkie smakołyki, wybrał największą kość i pochwyciwszy ją zębami, pobiegł w kierunku miejsca stanowiącego wiejski placyk. Nagle zatrzymał się. Jego szeroko rozchylone nozdrza wariowały dostarczając do jego mózgu dziesiątki nowych bodźców. Zapach koni. Ludzkiego potu, śmierdzących ubrań i tylko bogowie wiedzą czego jeszcze. Gdyby mógł poczuć zapach śmierci zapewne natychmiast uciekłby podkuliwszy uprzednio ogon…

***

Wpadli do wioski w milczeniu, nagle jak zerwany wiatr. Śmierć mogła w końcu zebrać tu swoje krwawe żniwo. Beznamiętne twarze nie zdradzały żadnych emocji. Podjazd, cięcie mieczem lub rzut włócznią, głuchy odgłos upadających na ziemię ciał i ponownie to samo. Mieszkańcy byli zbyt zaskoczeni, by zrobić cokolwiek innego niż próbować chaotycznej ucieczki. Galowie zsiedli z koni i poczęli penetrować po kolei wszystkie domy. Znać było, że napastnicy trzymają się ściśle wyznaczonego z góry planu. Zawczasu podzielili się na dwie grupy – jedna bezlitośnie mordowała wszystkich dorosłych, druga zbierała w jednej z chat dzieci. Działali szybko i dokładnie, bacznie obserwowani przez owego zarośniętego rzymianina. Tylko na jego twarzy można było dojrzeć jakiekolwiek uczucia. Gdyby ktoś potrafił wyczytać z ludzkich oczu emocje, które targają daną osobą z łatwością zauważyłby u niego obrzydzenie. Współczucie. Przede wszystkim zaś zrozumienie dla wyższej konieczności. Niebo zrobiło cię ciemne, to kruki zataczały kręgi nad w pośpiechu podpalanymi domami.

***

Atak zakończył się równie szybko jak zaczął, a oddział pozostawił po sobie tylko płomienie błyskawicznie ogarniające drewniane domy, ciała rozrzucone między nimi i ślady krwi na śniegu. Ogień trawił drewniane chaty i zdawał się radośnie tańczyć między zgliszczami.


Początek stycznia, rok 49 p.n.e. Rzym, wieczne miasto.

Rzym, zima 49 roku p.n.e.

Markus Gellias Agelatus

Ciemnowłosy chłopiec otworzył swoje szare, duże oczy. Zbudziły go jakieś krzyki dobiegające z dziedzińca. Zaspany, ale i trochę przestraszony dochodzącymi go odgłosami szybko zerwał się z łóżka i ostrożnie, stając na palcach, wyjrzał na zewnątrz przez otwarte okiennice w swoim pokoju. Chwilę później przecierał oczy przerażony tym co zobaczył i skuliwszy się pod ścianą modlił się, żeby to wszystko co widziały jego trzynastoletnie oczy okazało się tylko złym, koszmarnym snem. Na zewnątrz było jasno pomimo późnej pory, a to dlatego, że wszystko wokół płonęło. Jacyś dziwni, nieznani mu ludzie biegali po dziedzińcu z zakrwawioną bronią w rękach. Wszędzie wokół leżały ciała domowników, widział jak wywlekano ich kucharkę, niewolników i w końcu samych jego rodziców na zewnątrz, a potem z zimną krwią mordowano. Nasilające się krzyki wyrwały go z tego surrealistycznego stanu otępienia. Tylko dzięki temu uniknął niechybnej śmierci, która zaatakowała pod postacią spadających, płonących fragmentów dachu. Na oślep zbiegł po wąskich i krętych schodach na parter, a potem jakimś niewyobrażalnym cudem zdołał prześlizgnąć się obok napastników przetrząsających willę w poszukiwaniu wszelkich kosztowności. W drzwiach wpadł na Nikolidisa, swego nauczyciela i przyjaciela domu. Przestraszony i zagubiony chłopiec przytulił się do starego greka łkając i pytając co się dzieje, ale kiedy podniósł głowę i spojrzał swemu słudze prosto w oczy zobaczył w nich tylko spokój. I przerażający uśmiech na pomarszczonej twarzy…

Markus obudził się i cały zlany zimnym potem usiadł na łóżku. W jego izbie było stanowczo zbyt gorąco, ciepłe powietrze utrudniało zarówno oddychanie jak i zasypianie. Wysoka temperatura była winą sąsiadowania z ogromnym piecem kuchennym tuż za cienką, jasną ścianą. Oczywiście bliskość kuchni miała też i swoje plusy, były gladiator zawsze pierwszy wiedział kiedy na stole pojawi się jedzenie… W pomieszczeniu nie było zupełnie ciemno, gdyż ciągle paliła się świeca, którą postawił na stoliku obok swojego łóżka. Tkwił tak zawieszony w półśnie, dopóki po chwili nie usłyszał szybkich kroków rozchodzących się po korytarzu i nie minęła nawet minuta, nim czyjaś dłoń odsunęła beżową kotarę zasłaniającą wejście do jego pokoju. Ciemnowłosa młoda dziewczyna zaśmiała się nieśmiało i natychmiast odwróciła do niego plecami, kiedy tylko zobaczyła w świetle świecy jego nagi, pokryty licznymi bliznami tors.

- Senator Sextus Cię wzywa – wyrzuciła z siebie jednym tchem pomiędzy spazmami nerwowego śmiechu. – Jest w kuchni – dodała po chwili melodyjnym, pięknie brzmiącym głosem. Była ładna, naprawdę ładna. Daleko wprawdzie jej do ideału, ale krągłe kształty i czarujący śmiech mogły zapewne skruszyć serce niejednego mężczyzny. Markus nie znał jej jeszcze dobrze, senator kupił ją zaledwie kilka dni temu.

Ubrał się szybko, choć niechętnie wylazł z wygodnego łóżka. Zaspany zrezygnował z zakładania sandałów i do kuchni doszedł boso po chłodnej posadzce. Po drodze minął stary, przepiękny zegar wodny, który podobno Korneliusz Kalwus dostał od mieszkańców Rzymu w ramach prezentu za trzymanie wielu urzędników mocno za przysłowiową mordę, kiedy jeszcze sprawował zaszczytną funkcję pretora, naczelnika sądu ds. korupcji. Było to zdecydowanie jedno z najwymyślniejszych i najwspanialszych urządzeń jakie kiedykolwiek widział. Sieć szklanych naczyń, wypełnionych wodą, z zaznaczonymi przedziałkami, połączonych ze sobą szklanymi rurkami nie tylko odmierzała dokładną godzinę, ale i potrafiła zmierzyć czas od dowolnej chwili do dowolnej chwili. Wspaniały wynalazek, świadectwo niesłychanego postępu technologii antycznego świata…

***

Senator Sextus Korneliusz Kalwus, niewysoki, siwowłosy i siwobrody mężczyzna o łagodnych rysach twarzy siedział przy kucharskim stole, po kolei wydobywając palcami zielone oliwki z pięknie zdobionej, płytkiej amfory. Kiedy tylko Markus wszedł do niedużej kuchni, na którą składało się pomieszczenie z imponujących rozmiarów piecem kuchennym, magazyn i izba środkowa, w której właśnie się znajdowali, senator zachęcił go ruchem ręki do zajęcia miejsca przy stole i podsunął dzban z oliwkami. Razem z nimi siedziały tam trzy inne osoby – ulubiony niewolnik senatora, krępy sycylijczyk o skórze spalonej słońcem, Tytus - starszy syn pana i trzeci mężczyzna, siedzący tak niefortunnie na skraju stołu, że Markus zupełnie nie był w stanie przebić wzrokiem smug cienia otaczających postać przybysza.

- Wina? – zapytał Sextus. Pytanie było skierowane do wszystkich siedzących przy stole. Nikt nie zaoponował. Markus pijąc za dwóch, dużymi haustami, zanotował w pamięci, że głos tajemniczego gościa, który również poprosił o nalanie trunku, zdał mu się z początku zagadkowo nieludzki. Metalowy i zgrzytliwy, bardziej pasujący do szczęku oręża niż dźwięku ludzkiej mowy. – Markus, - kontynuował senator po krótkiej pauzie – mam dla Ciebie zadanie przyjacielu…, a raczej prośbę. Tak, bardzo osobistą prośbę. Jutro w samo południe zjaw się w mojej bibliotece (było to umiłowane miejsce Korneliusza Kalwusa, gdzie zwykle przebywał całymi dniami jeśli tylko nie miał innych obowiązków). Dam Ci list, który niezwłocznie musi być dostarczony do Rawenny. Do Gajusza Juliusza. Na chwilę umilkł i przymknął oczy, wydawać się mogło, że stary po prostu zasnął. Po chwili jednak schylił się po coś i rzucił Markusowi sakiewkę, choć było to śmieszne określenie, zupełnie nieadekwatne do rozmiarów worka wielkości ludzkiej rozpostartej dłoni. Po pomieszczeniu rozległ się dźwięk pieniędzy. Taki dźwięk wydawało nie mniej niż 2000 sestercji. – Kup co potrzebujesz, ale pamiętaj, że te pieniądze mają Ci wystarczyć na podróż. W obie strony. Dostaniesz konie i trochę zapasów, ludzi sam sobie dobierzesz. Teraz możesz odejść…

***

Markus szedł nieśpiesznie do swojej izby, trzymając za rzemyk zgarniętą ze stołu sakiewkę. Uśmiech szczęścia, czy jakaś ironia losu? Rawenna, miasto o którym myślał od dzisiejszego poranka. Miasto z którego doszły go niepokojące wieści, przyniesione przez tamtejszego kupca. Informacje na temat starego druha, Tytusa, borykającego się z problemami w swoim małym interesiku założonym po odejściu z wojska. Niedużej karczmie, którą otworzył niedługo po śmierci swego ojca.

Sylia Akwilina Wiktrycjana

Dziewczynę obudziły podniesione, najwyraźniej żywo dyskutujące ze sobą głosy wydające się dochodzić do niej tuż sprzed drewnianych drzwi do niewielkiej, surowej izby w której się znajdowała. Delikatnie zdjęła ze swojej talii umięśnione ramię Albusa, złotowłosego gladiatora śpiącego twardym snem na prostym, lecz wygodnym sienniku, tuż przy jej boku. Cichutko, na paluszkach, zbliżyła się do drzwi, po drodze prawie potykając się o glinianą misę do połowy wypełnioną wodą, po czym ostrożnie przyłożyła do nich ucho, by dokładniej podsłuchać rozmowę. Zdążyła wyłapać ledwie kilka wyrwanych z kontekstu słów zanim ktoś lekko uchylił drzwi. Gwałtownie odskoczyła od nich przestraszona spodziewając się już najgorszego, ale ku swojemu nieskrywanemu zdumieniu zobaczyła w nich znajomą, jasno oświetloną blaskiem świec na korytarzu ludi (szkoła dla gladiatorów połączona z kwaterami), gładko ogoloną twarz. Cenzor Lucjusz Munatius Plancus nic nie powiedział i tylko z ciekawością wyciągał szyję, by dojrzeć przez ramię prześlicznej, brązowowłosej dziewczyny wnętrze pomieszczenia. Jego spojrzenie na chwilę zatrzymało się na sylwetce potężnie zbudowanego, ciągle jeszcze śpiącego gladiatora. Dziwka. Zabawne. Sylia usłyszała jego głos, mimo że mężczyzna nawet nie otworzył ust…

***

Długo szli w milczeniu, odprowadzani do willi Syliusza Akwili na Palatynie przez kilku uzbrojonych w gladiusy (rzymski miecz, dziś zapewne nazwalibyśmy go krótkim ostrzem), atletycznie zbudowanych, czarnoskórych niewolników. Ciszę przerwał Lucjusz. - Twój ojciec byłby wściekły, gdyby się dowiedział... – zaczął niepewnie. – Ale nie będzie, bo nigdy się nie dowie, prawda? – dziewczyna odpowiedziała, równocześnie nawijając na palec pukiel loków. Bynajmniej nie można było nazwać jej tonu proszącym, a zdecydowanie bardziej bezczelnym i rozkazującym. Niebieskooka piękność wiedziała, że stosunkowy młody cenzor, przyjaciel jej domu, darzy ją gorącym, skrytym uczuciem i wiele razy wykorzystywała tą wiedzę bezlitośnie dla własnych celów.

***

Kurwa. Zupełnie zapomniała, że to już dzisiaj. Na szczęście Dafne, wierna niewolnica i przyjaciółka, rozwiesiła na ozdobnym, masywnym, marmurowym fotelu stojącym na środku jej komnaty, zawczasu przygotowaną, czarną, żałobną tunikę, na którą narzuciła tzw. stolę, wierzchnie okrycie, przepasywane powyżej biustu, tuż pod ramionami. Ponaglana męczącym i drażniącym ją wołaniem domowników dołączyła do reszty zebranych w pięknie zdobionym ściennymi malowidłami i licznymi marmurowymi kolumnami atrium, głównej części każdego bogatego domu rzymskiego. Skinęła wszystkim głową na powitanie i z wyraźnie skwaszoną miną stanęła z boku. Nie interesował jej pogrzeb Kwintusa Publiusza, ojca Fabi, jej przybranej, okrutnej matki. Zresztą stary Kwintus i tak pociągnął znacznie dłużej niż jego rówieśnicy.

***

Kondukt żałobny wyruszył jeszcze przed południem, tak jak nakazywała tradycja. Pomimo niesprzyjającej pogody, szarego nieba zapowiadającego niechybne lunięcie deszczu ze śniegiem i zimnego wiatru podrywającego brud i kurz zalegający na krętych uliczkach Rzymu, przybyło wielu szanowanych mieszkańców. Widać warto było rozesłać heroldów, by rozgłaszali o tym wydarzeniu w różnych punktach miasta. Na czele pochodu kroczyło dziesięciu muzykantów grających między innymi na cornua (róg) i tubae (antyczny rodzaj trąbki), a przede wszystkim na aulosach, dwóch niezależnych, cylindrycznych piszczałkach wyposażonych w podwójny stroik. Za nimi szła trupa tancerzy i aktorów, którzy pięknie recytowali fragmenty tragedii i co rzadko spotykane odgrywali parodystyczne scenki z życia zmarłego. Nikt jednak się nie śmiał, pomimo że Ci młodzi chłopcy nie oszczędzili żadnej znanej wpadki z długiego życia Kwintusa Publiusza. Dalej kroczyła już reszta żałobników, najpierw rodzina, potem niewolnicy niosący ze sobą woskowe maski zmarłych krewnych nieboszczyka oraz jego ulubione domowe sprzęty i przedmioty. Na znak żałoby dany przez kapłana, mężczyźni zaciągnęli w geście załoby togi na głowy, a kobiety rozpuściły włosy. Pochód zamykali ubrani na czarno liktorzy trzymający swoje pęki rózg skierowane ku ziemi. Sylia szła ciągle z boku, ukradkiem podjadając suszone owoce i orzechy, podebrane przed wyjściem z domu. Zbliżali się na podmiejski cmentarz, gdzie zwłoki zmarłego miały zostać spalone na stosie. Już od dłuższej chwili Wiktrycjana czuła na sobie czyjeś intensywne spojrzenie. Dziwka. Głos był wyraźny, jakby ktoś wypowiedział jej te słowa prosto w twarz. Zaskoczona i zbita z tropu odwróciła się. Za sobą zobaczyła kroczącą powoli swą przybraną siostrę, Sylię, która jednakże szła stanowczo zbyt daleko, by dziewczyna mogła tak dokładnie dosłyszeć wypowiedzianą obelgę…


Pogrzeb rzymski.
 

Ostatnio edytowane przez 3killas : 09-01-2008 o 23:16.
3killas jest offline  
Stary 13-01-2008, 17:59   #2
 
John5's Avatar
 
Reputacja: 686 John5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwuJohn5 jest godny podziwu
Markus z westchnieniem otarł pot z czoła. Pomieszczenie sąsiadujące z kuchnią miało zarówno swoje dobre jak i złe strony. Nadal leżąc zastanawiał się nad swoim snem. Nawet po tylu latach pamiętał wyraz twarzy zdrajcy.

””Teraz pewnie już nie żyje. Mam nadzieję, że smaży się w najgłębszych otchłaniach Tartaru. Przeklęty grek. Żałuję jedynie, że nie miałem okazji wyrównać z nim rachunków osobiście. Twarzą w twarz.””

W tym momencie jego przemyślenia przerwała dziewczyna, informując go, że jest oczekiwany przez senatora w kuchni. Markus zaczekał, aż odeszła po czym szybko się ubrał. Nie chciał aby senator zniecierpliwił się jego opieszałością. Nie miał ochoty męczyć się z rzemieniami sandałów toteż wyszedł bez nich. Po drodze mijając zegar wodny, wspaniały efekt ludzkiej pomysłowości przemknęło mu przez głowę, nieme pytanie o to, ile podobnych mechanizmów istnieje na świecie? Porzucił zaraz bezowocne myśli i wszedł do kuchni.
Nieprzyjaźnie spojrzał na sycylijczyka, ale nie rzekł ani słowa. Trzymał język za zębami i gdy tylko senator dał mu przyzwolenie Markus przysiadł się do czwórki siedzących przy stole. Odmówił oliwek ale wina sobie nie żałował. Po chwili wyszło na jaw, w jakim celu został wezwany. Senator wyraźnie dał mu do zrozumienia, że zadanie jest ważne. Wskazywała na to zarówno otrzymana kwota jak i fakt, że Sextus nie zwykł zlecać mu prostych rzeczy.

Kiedy opuścił kuchnię Markus od razu udał się na targ po drodze zabierając z placu rezydencji dwóch niewolników. W końcu ktoś musiał nieść zakupione rzeczy. A trochę tego było. Rzecz jasna były gladiator nie paradował po ulicach wiecznego miasta z sakiewką, która wielkością nieomal dorównywała małym workom., zabrał ze sobą jedynie część resztę ukrywają solidnie w sobie tylko znanym miejscu. Samo targowisko było tłoczne, jak zawsze zresztą w ten dzień tygodnia. Na straganach można było znaleźć wszystko od zamorskich owoców aż po broń wyrabianą w kuźniach pod Rzymem. Po krótkich poszukiwaniach Markus znalazł i zakupił to co uznał za niezbędne. A mianowicie trochę wina, którego jak dobrze wiedział senator jak zwykle poskąpi. Ale też nowy miecz z piękną, bogato zdobioną metalową pochwą.



Inne sprawunki nie zajęły mu już wiele czasu, po trzech godzinach wrócił do domu senatora. Następnie udał się do stajni, gdzie miał zamiar wybrać wierzchowce odpowiednie do drogi. Kiedy wszedł do ciemnego pomieszczenia wpadł niemal na Kasjusza, który odpowiadał przed senatorem za stan koni.

-Ach. Kasujsz, właśnie cię szukałem-
-Mnie? A do czego jestem ci potrzebny?- mężczyzna zareagował zdziwieniem
-Potrzebuję koni. Porządnych, takich które nie padną mi zaraz po opuszczeniu murów miasta. Z osobistego rozkazu senatora.-
-Pod moja pieczą nie ma złych koni. Osobiście dbam o to, żeby każdy zasługiwał na miano rasowego wierzchowca- mężczyzna obruszył się nieco.
-Dobrze już dobrze, nie było moim zamiarem obrażanie cię. Potrzebuję czterech. Więc jak znajda się jakieś.-
-Cztery powiadasz? Dobrze wybiorę je dla ciebie. Na kiedy mają być gotowe do drogi?-
- Jutro w południe chciałbym, żeby były już gotowe. A teraz żegnaj. Mam jeszcze parę spraw do załatwienia.-

Kasjusz skinął jedynie głową i bez słowa ruszył wgłąb pomieszczeń. Markus był zadowolony, nie stracił wiele czasu a pozostały mu zaledwie kilka rzeczy do przygotowania. Następnie udał się do kuchni, gdzie panował teraz nielichy rozgardiasz. Zbliżała się pora drugiego śniadania i służba szykowała sery i jarzyny do podania senatorowi. Z pewnym trudem Markusowi udał się dojść do głównej kucharki i przekrzykując zgiełk czyniony przez innych udało mu się wyłożyć jej sprawę. Kobieta najwyraźniej nie była w dobrym humorze, potwierdziła go, że przygotuje na następny dzień racje podróżne dla czwórki mężczyzn, po czym niemal wypchnęła go z pomieszczenia, twierdząc iż jedynie zawadza.

„Świetnie, teraz pozostaje jedynie kwestia doboru trójki, która pojedzie ze mną i praktycznie wszystko będzie gotowe.”

Pierwszym, kogo odwiedził był Lucjusz, wolny sługa, który wiekiem niemal dorównywał Markusowi. W chwili, kiedy były gladiator podszedł do niego ten przyglądał się zabrudzonemu posągowi, który stał na placyku centralnym domostwa.

-Witaj Lucjuszu.-
-Hmm? A to ty Markusie witaj, witaj. Spójrz tylko jak to przeklęte ptactwo zapaskudziło tą rzeźbę. Znowu trzeba będzie to wszystko czyścić.-
-Nie ma rady, coś musi zdobić plac, a wygląda na to, ze gołębie, wyjątkowo upodobały sobie akurat ten posąg.-
- Tak na to wygląda. Ale zdaje się, że coś chciałeś?-
-Tak. Chciałem…-
W tym momencie na plac z krzykiem wpadło dwóch młodzieńców, którzy na oko mieli po 20 lat. Obaj o ciemnych kręconych włosach i śniadej cerze. Upadli na ziemię i zaczęli się siłować. Bliźniacy Appius i Aulus. Na twarzy gladiatora pojawił się drobny uśmiech. Wszystko układało się po jego myśli. Tą dwójkę właśnie miał poszukać potem, by jechali razem z nim.
- Appius! Tytus! Podejdźcie proszę.-
Bracie spojrzeli po sobie i wybuchnęli śmiechem, ale podeszli tak jak tego chciał Markus.
-Świetnie, nie będę musiał mówić do każdego z was z osobna.-
- O co chodzi Markusie powiesz wreszcie? Nie mam czasu, żeby trwonić go na bzdury.- Lucjusz spojrzał z dezaprobatą na młodzieńców.
-Wiem o tym, ale ta sprawa jest ważna. Senator jutro ma mi przekazać pewna przesyłkę, którą mam dowieźć do Rawenny. Mam dobrać sobie ludzi, którzy ze mną pojadą. Wybrałem was, bo uznałem, że będziecie odpowiedni do tego zadania.-
-Ach więc o to chodzi. Cóż będę musiał cię rozczarować Markusie, ja nie mogę się z tobą udać do Rawenny. Jeszcze dziś z polecenia senatora jadę do Tarentu.-
-Ale my możemy i pojedziemy z przyjemnością.- Aulus wyszczerzył zęby w uśmiechu.
-Dobrze więc. Żałuję, że nie możesz się z nami udać Lucjuszu, ale co poradzić. Aulusie, Appiusie czekajcie na mnie jutro w południe z końmi gotowymi do drogi przy stajni. Odbierzcie przedtem z kuchni jedzenie na drogę. A tak i weźcie ze sobą miecze, tak na wszelki wypadek, tu macie pieniądze, powinny starczyć na dwa porządne ostrza. Teraz wybaczcie ale muszę iść została mi jeszcze jedna sprawa, którą pominąć nie sposób. Żegnajcie i pamiętajcie jutro w południe chcę was widzieć gotowymi do drogi.-

Nie czekając na odpowiedź Markus odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę wyjścia na miasto. Odrobinę skłamał mówiąc, ze musi jeszcze coś załatwiać, ale chciał uwolnić się od towarzystwa bliźniaków, którzy znani byli ze swojej ciekawości i gadulstwa. Teraz mając wszystko za sobą Markus udał się do hipodromu, by obejrzeć wyścigi rydwanów, które właśnie miały się rozpocząć. Jako zagorzały wielbiciel zielonych bywał na wyścigach, gdy tylko pozwalał mu na to czas. Zawsze trzymał się tylko jednaj zasady. Nigdy nie obstawiał kto wygra. Twierdził, że ryzyko, ma na co dzień pracując jako ochroniarz i że więcej mu nie potrzeba. Kiedy zasiadł na wolnym miejscu miał miejsce czwarty dzisiaj wyścig.



Na tej rozrywce Markus stracił niemal cały dzień, ale z zadowoleniem opuszczał hipodrom. Dzisiejszy dzień okazał się korzystny dla jego ulubionego woźnicy, który wygrał we wszystkich swoich wyścigach. Dalsza część dnia upłynęła szybko, zjadł skromny posiłek, bowiem nie zdążył na obiad, porozmawiał z kilkoma osobami po czym położył się spać.

„Trzeba się dziś porządnie wyspać, jutro czeka mnie cały dzień jazdy. Rawenna. Ciekawe jak radzi sobie Tytus? Ponoć nie idzie mu najlepiej. Koniecznie będę musiał go odwiedzić. Dobrze będzie zobaczyć go ponownie. Ile to lat upłynęło od czasu, jak razem, ramię w ramię staliśmy w szyku? Tyle czasu. Tyle czasu…”

Sen w końcu zmorzył gladiatora, który pogrążył się w miękkiej ciemności. Kiedy zbudził się stwierdził, że jest już niemal południe.

„Na Jowisza! Trzeba było nie siedzieć tak długo na tych wyścigach, O mało co nie zaspałem. Oj Sextus natarłby by mi uszu, gdybym się spóźnił. Niech ja tylko dorwę tego, kto jest odpowiedzialny za budzenie, Niech ja go tylko dorwę.”

Pospiesznie ubierając się Markus zaklął w myślach. W pośpiechu założył tunikę i sandały i sprawdził czy wszystko ma przy sobie. Zabrał ze sobą wszystko, miał zamiar ruszać zaraz po tym, jak skończy rozmowę z senatorem i otrzyma list. Przechodząc obok zegara wodnego zauważył, że ma jeszcze kilka minut. Przystanął na moment przed drzwiami biblioteki, poprawiając ubranie i uspokajając oddech po czym zapukał.

-Wejdź Markusie. Czekałem na ciebie.-

Spokojny głos senatora odezwal się stłumiony przez masywne, rzeźbone drzwi.
 
__________________
Jeśli masz zamiar wznieść miecz, upewnij się, że czynisz to w słusznej sprawie.
Armia Republiki Rzymskiej

Ostatnio edytowane przez John5 : 14-01-2008 o 00:45.
John5 jest offline  
 



Zasady Pisania Postów
Nie Możesz wysyłać nowe wątki
Nie Możesz wysyłać odpowiedzi
Nie Możesz wysyłać załączniki
Nie Możesz edytować swoje posty

vB code jest Wł.
UśmieszkiWł.
kod [IMG] jest Wł.
kod HTML jest Wył.
Trackbacks jest Wył.
PingbacksWł.
Refbacks are Wył.


Czasy w strefie GMT +2. Teraz jest 19:53.



Powered by: vBulletin Version 3.6.5
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.
Search Engine Optimization by vBSEO 3.1.0
Pozycjonowanie stron | polecanki
Free online flash Mario Bros -Mario games site

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169